czwartek, 15 września 2016

Złe nawyki

Złe nawyki to zmora każdej osoby, która próbuje zacząć zdrowo się odżywiać i żyć aktywnie. Każdy z nas wie jak trudno zmienić coś, co praktykujemy od lat lub całkowicie wyeliminować to z życia. To tak jakbyś śpiąc całe życie na brzuchu nagle musiał zacząć spać na plecach i udawać, że jest Ci z tym wygodnie. Pierwszy miesiąc brzmi jak totalna katorga, ale wiesz co? Po miesiącu jesteś w stanie przyzwyczaić siebie i swój umysł do niemal wszystkiego, to czemu by nie zmienić tych kilku okropnych nawyków, które w pierwszej kolejności stoją na przeszkodzie do tego byś zaczął żyć zdrowiej?

Obserwując znajomych czy rodzinę wybrałam 4 takie złe nawyki, które według mnie są najczęstrze i nie mówię tu o obżeraniu się słodyczami, chipsami, fast foodami itp. Myślę, że skoro jesteś na blogu, który ma słowo 'fit' w swej nazwie to wiesz, że Ci to nie służy. ;-) 

Założę się, że każdy z Was praktykował lub praktykuje przynajmniej jeden z tych złych nawyków i mam nadzieję, że ten post pomoże Wam zrozumieć co jest w nich złego i przekonacie się, że małymi kroczkami jesteśmy w stanie zmienić wszystko.

Numer 1: ZBYT PÓŹNE ŚNIADANIE LUB JEGO BRAK
Jak często jest tak, że wolicie rano dłużej pospać niż zjeść coś przed wyjściem do pracy lub szkoły? Jak często jest tak, że w weekend leżycie w łóżku przed telewizorem do południa, a Waszym pierwszym posiłkiem jest obiad o godzinie 16? Wiem, że jest Was mnóstwo, sama byłam jedną z tych osób, dla których każda minuta snu była tak ważna, że gdy tylko zadzwonił budzik w głowie układał się plan z czego mogę zrezygnować, by pospać dłużej i jak mogę się szybciej pomalować, żeby zaoszczędzić dodatkowe 5 minut. No a potem wybiegałam z domu bez śniadania, jedynie o kawie. Niejednokrotnie będę mówić o tym, że śniadanie jest najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia. No kurczę, nie jadłeś przez co najmniej 8 godzin i na prawdę sądzisz, że bez żadnej dostarczonej energii w postaci jedzenia zaczniesz ten dzień z siłą do działania i uśmiechem na twarzy? Po drugie, jeśli zjesz pełnowartościowe śniadanie w domu nie będziesz musiał po drodze do pracy kupić tej pachnącej słodkiej bułki, która w składzie na pierwszym miejscu ma cukier - najedzony nawet na nią nie spojrzysz. Po trzecie udowodnione zostało naukowo, że osoby, które pomijają ten posiłek jedzą więcej w ciągu reszty dnia. A jaki jest optymalny czas na zjedzenie śniadania? Najlepiej to zrobić do godziny od przebudzenia. Kiedyś nie wyobrażałam sobie zjeść śniadania zaraz po przebudzeniu, teraz jest to druga czynność, którą robię po wyjściu z łóżka (najpierw myję zęby :P). Jedząc śniadanie zapewniasz sobie energię na cały poranek, pomagasz rozruszać swój umysł, co za tym idzie poprawiasz swoją koncentrację, która często się przydaje na porannych kartkówkach, a dodatkowo możesz w ten sposób znacznie poprawić sobie humor. Nie ma nic lepszego jak pięknie wyglądająca owsianka z owocami polana masłem orzechowym lub góra placuszków z jabłkami. Od razu dzień zaczyna się lepiej :-)

Numer 2: ZA DUŻE PRZERWY POMIĘDZY POSIŁKAMI
Znam mnóstwo ludzi, którzy w ciągu dnia jedzą tylko jeden posiłek i bardzo często jest to jakiś fast food na mieście. Pewnie moi znajomi, którzy właśnie to praktykują wiedzą, że o nich tu mowa, ale dzięki Wam ten zły nawyk od razu mi przyszedł do głowy. Bardzo często jest też tak, że jeśli już zjecie to śniadanie w domu, to potem Waszym kolejnym posiłkiem jest kolacja, a robienie takich przerw od jedzenia ma lekko mówiąc niekorzystny wpływ na Wasz organizm. Ciągły deficyt jedzeniowy sprawia, że Wasz organizm musi magazynować zapasy, bo przy takim trybie życia nigdy nie wie kiedy będzie mu to potrzebne. Jeśli chcecie schudnąć to złym pomysłem będzie jedzenie tylko dwóch/trzech obfitych posiłków w ciągu dnia. Ja sama po sobie zauważyłam, że najwięcej schudłam na początku wprowadzenia pięciu posiłków do mojego planu dnia. Pięć może wydawać się dużo, ale dzięki temu nie będziecie chodzić głodni i będzie Wam łatwiej walczyć z pokusami. Najlepiej, żeby przerwy pomiędzy tymi posiłkami wynosiły około 3 godzin. W zależności od tego jak wygląda Wasz dzień, i o której godzinie zazwyczaj wstajecie ustalcie sobie taki podstawowy plan dnia, w którym wypiszecie sobie, o której godzinie powinniście zjeść dany posiłek. W takim planie warto jest też uwzględnić czas na trening (jeśli macie mało czasu to 30 minut wystarczy i też się liczy!). 


Numer 3: OBJADANIE SIĘ NA NOC
Chipsy lub ciasteczka do łóżka i ulubiony serial? Duża kolacja? Sprawdzanie lodówki przed pójściem spać, które nie kończy się tylko na upewnieniu się czy wszystko macie na jutrzejsze śniadanie? Jeśli nie wiesz o czym piszę - jestem z Ciebie dumna. Jeśli jednak przy choć jednym pytaniu pojawił się na Twojej twarzy grymas lub przed oczami ukazał Ci się obraz Ciebie samego objadającego się na noc przed telewizorem, to myślę, że powinieneś przede wszystkim zastanowić się, co jest przyczyną tego, że tak katujesz swój organizm na noc. Jakie mogą być tego przyczyny? Może po prostu jesz za mało w ciągu dnia i na noc organizm próbuje nadrobić zaległości? Może jesz z nudów? Objadanie się na noc nie tylko prowadzi do szybszego tycia. Jeśli najesz się na noc to zamiast dać swojemu organizmowi odpocząć podczas snu, zafundujesz mu sporo wysiłku, który poświęci na trawienie - no i nie sprawi to, że obudzisz się wypoczęty. Jeśli najdzie Cię ochota na nocne obżarstwo to zajmij się czymś innym. Poczytaj książkę, idź na spacer, przygotuj się do dnia następnego, zaplanuj posiłki czy to w co się ubierzesz. Jeśli nauczony jesteś na podjadanie podczas oglądania telewizji i nie umiesz od razu z tego zrezygnować spróbuj zamienić te przekąski na lekkostrawne i zdrowe. Nie mówię tu oczywiście o tym, że powinieneś pominąć kolację. Lekka kolacja zjedzona na dwie/trzy godziny przed snem jest jak najbardziej wskazana! Ale o tym, co jeść na kolację przeczytacie w innym poście.

Numer 4: ZA MAŁO WODY
Dla mnie osobiście zawsze było to największe wyzwanie i nadal jest. Generalnie wszędzie zaleca się picie minimum 1,5l wody dziennie. Ta ilość się zmienia w zależności od masy ciała, klimatu w jakim mieszkamy czy akywności fizycznej. Nasz organizm w większości składa się z wody, którą w ciągu dnia traci, także logicznym wydałoby się to, że te braki trzeba uzupełniać. O ile będąc w pracy ciągle piję wodę i nie mam problemu, żeby o tym pamiętać, bo ta szklanka zawsze stoi i często po nią sięgam, to jak jestem w domu czy cały dzień spędzam poza nim, np. w mieście, no to jest już wtedy mały problem. Sama z własnego doświadczenia wiem, że często też mylę pragnienie z głodem, także picie wystarczającej ilości wody pomaga nam w sytuacji, kiedy chcemy coś nadprogramowo przekąsić. Wypijając szklankę wody w takiej sytuacji trochę oszukujemy nasz organizm i zapełniamy na jakiś czas żołądek. Woda usuwa również toksyny z naszego organizmu, pomaga zachować ładny wygląd cery, chroni nasze narządy wewnętrzne i usprawnia ich pracę. Bardzo często spotykam się ze stwierdzeniem 'nie piję wody, bo mi nie smakuje'. To jest błąd, bo wodę tak czy inaczej pić musisz, a jeżeli woda Ci nie smakuje to masz milion różnych sposobów na dodanie jej smaku w naturalny sposób. Moja ulubiona wersja to woda z cytryną, miętą, zielonym ogórkiem i kawałkiem imbiru. Wszystkie składniki po prostu kroisz i wrzucasz do dzbanka, zalewasz zimną wodą i pijesz w ciągu dnia. Można pić wodę z samą cytryną, z miętą, możesz dodać jabłko, truskawki, arbuza, pomarańcze. Jest mnóstwo opcji i jestem pewna, że któraś na pewno trafi w Twój gust. A jak już zacząć pić wodę? Wyznacz sobie za cel wypicie 8-10 szklanek wody w ciągu dnia i licz czy rzeczywiście tyle wypiłeś. Jak już pisałam wcześniej po miesiącu się do tego tak przyzwyczaisz, że odruchowo będziesz po nią sięgać.



Mnie też nie było łatwo na początku i do tej pory nie jest tak, że wszystko co jem i robię jest super zdrowe i tylko służy mojemu organizmowi. Warto jednak znaleźć ten balans i oduczyć się złych nawyków, które oddalają nas od wymarzonej sylwetki. Lepiej, żeby raz na jakiś czas zdarzało Wam się poddać pokusie, niż raz na jakiś czas przypomniało się o tym, że przed wyjściem z domu wypadałoby zjeść śniadanie. Piszcie z jakimi nawykami Wy walczycie, a może już jakieś pokonaliście? Chętnie się dowiem jak to zrobiliście ;-)

sobota, 10 września 2016

Śniadania, część 1.

Długo zastanawiałam się nad tym, o czym mam napisać mój pierwszy oficjalny post. Tamten poprzedni to było takie wprowadzenie, dlatego dopiero ten post uważam za pierwszy. Tak sobie pomyślałam, że napiszę o tym co najbardziej lubię w byciu fit ;) A jako, że głównie jest to jedzenie, to będzie post właśnie o tym. Przechodząc do sedna, mowa tu o śniadaniu! Jest tu tyle do pisania, że stwierdziłam, że na jednej notce się nie skończy, bo tak na raz to jednak zająłby Wam zbyt dużo czasu.

Tak! Śniadanie to moja ulubiona część dnia. Oczywiście każdy wie, że śniadanie to najważniejszy posiłek i nie ma tutaj na ten temat co dyskutować, tak jest i koniec! 
Wstajesz rano po całej nocy bez żadnego jedzenia, musisz dojść do siebie, pobudzić się i dać sobie energię na cały dzień. Innymi słowy, no musisz jakoś zacząć funkcjonować! Od tego właśnie jest śniadanie. Tak, kawa też, ale niestety ona Wam śniadania nie zastąpi (no chyba, że pijecie ostatnio bardzo popularną kawę kuloodporną, której nie miałam przyjemności jeszcze próbować).

Osobiście jestem fanką śniadań na słodko, no i tutaj chciałabym przedstawić Wam główną bohaterkę dziejszego postu. Nie wiem jakim cudem mogłam kiedyś powiedzieć, że nie lubię owsianki. Niestety ze mną jest tak, że często mówię, że czegoś nie lubię nawet tego nie próbując. Tak też było z owsianką. Właściwie to tak było z wieloma zdrowymi produktami. Moja reakcja nigdy nie była zbyt ciekawa, gdy słyszałam koleżanki, które gdzieś tam próbują podrzucić sobie coś zdrowego do swojego jadłospisu, mówiły mi: zacznij jeść na śniadanie owsiankę, przecież to takie zdrowe. No dobra, zdrowe, ale czy zjadliwe? Otóż tak! To była miłość zdecydowanie od pierwszego spróbowania. Od tego się też zaczęło eksperymentowanie. Jako, że przez dłuższy czas trzymałam się diety od Bebio, to moje śniadania głównie składały się z kanapek. W dniu kiedy poznałam się z owsianką kanapki przeszły na dalszy plan, czyli kolację.

Jest tu tak duże pole do popisu, tyle dodatków, że mogłabym Wam dać pomysły na śniadania na następny miesiąc i to tylko na bazie owsianki. A tutaj jest znacznie szerszy wybór. Od owsianki się tylko zaczęło. Po niej wprowadziłam do swojego śniadaniowego menu tzw. chiankę - czyt. czijankę (pudding z nasion chia, ale uważam, że nazwa chianka jest super i będę się jej trzymać). Następnie trzeba było wypróbować jaglankę (z płatków jaglanych lubię bardziej niż z kaszy jaglanej, no i robi się szybciej), później dołączyła również komosanka (z komosy ryżowej, w postaci płatków też jest). A wybór kasz, które można zjeść na śniadanie na słodko jest ogromny, ale o tym na pewno napiszę, jak już je wypróbuję, mogę tylko powiedzieć, że gryczana, kukurydziania i owsiana czekają w szafce na swoją kolej.

Więc o co ten cały hałas? 
Oprócz tego, że owsianka na śniadanie to pyszna opcja, która da szczęście Waszemu podniebieniu (jeśli nie, to nie wiem co poszło nie tak), to jeszcze zapewni Wam mnóstwo odżywczych korzyści. Nie bez powodu angielscy górnicy w dawnych czasach jedli ją na śniadanie. Owsianka da nam siłę na przetrwanie poranku, ziarno owsa jest bogate w białko oraz cenne dla naszego organizmu aminokwasy. Płatki owsiane zawierają ok. 6,9g błonnika (na 100g), który spowalnia rozkład węglowodanów oraz pęcznieje nam w żołądku, dzięki czemu nie odczuwamy głodu na długi czas po jej zjedzeniu. Poza tym płatki owsiane obniżają ciśnienie, regulują poziom cukru we krwi, są bogatym źródłem magnezu i witamin z grupy B. Tak więc jeśli nie jesteście fanami zdrowego odżywiania, albo chcecie przejść na dobrą stronę i nie wiecie od czego zacząć, będę przeszczęśliwa jeśli na swoje śniadania zaczniecie sięgać po płatki owsiane. Są tanie i szybkie w przygotowaniu, a przynoszą nam same dobre rzeczy.

Ja osobiście owsiankę zawsze jem na ciepło, wystarczy zagotować 4-5 płaskich łyżek płatków owsianych w szklance mleka (w moim przypadku jest to zwykle migdałowe). Gotujesz płatki na małym ogniu dopóki nie zgęstnieją. Można je dosłodzić miodem, ksylitolem, syropem z agawy, czy czymkolwiek słodzicie. Ja dosładzam tylko wtedy jak jem ją z kwaśnymi owocami. 
Jak już macie ugotowaną owsiankę, wystarczy ją tylko przełożyć na talerz i przyozdobić czymkolwiek dusza zapragnie. Wszystkie owoce pasują zawsze świetnie, do tego możecie dorzucić orzechy, wiórki kokosowe, cynamon, możecie wymieszać ją z kawą, dodać łyżkę masła orzechowego lub pasty tahini (uwielbiam! ma smak chałwy), a równie dobrze możecie zjeść ją samą (no ale po co odbierać sobie tą przyjemność?).
Jest też wersja dla leniwych, czyli 4-5 łyżek płatków owsianych zalewamy jogurtem naturalnym i wstawiamy na noc do lodówki. Rano dodajemy ulubione dodatki i śniadanie gotowe!









Jest tyle opcji, że jestem pewna, że znajdziesz w tym coś co lubisz. Dajcie znać czy lubicie i czy jecie owsiankę i jaka jest Wasza ulubiona, a ja na koniec wrzucam przepis na mój osobisty faworyt, czyli właśnie tę o smaku chałwy ;)

Przepis pochodzi ze strony jadlonomia.com (nieco zmodyfikowany):

5 łyżek płatków owsianych
1 szklanka mleka
1/2 lub 1 łyżka pasty tahini
1 łyżeczka miodu
garść borówek

Płatki gotujemy na mleku do satysfakcjonującej nas gęstości, dodajemy pastę tahini i miód, dokładnie mieszamy. Przelewamy do miseczki i podajemy z borówkami.

Taka porcja to:
ok. 360kcal
białko: 9,5g
węglowodany: 54,3g
tłuszcze: 11,7g


Do następnego!



czwartek, 8 września 2016

Od czego się zaczęło...

Jestem jedną z tych dziewczyn (a raczej byłam), które zawsze postanawiały sobie, że od jutra zaczynam! Czasem to wychodziło i kończyło się po tygodniu - przy dobrych wiatrach. Czasem kończyło się tylko na chęciach i wzdychaniu do zdjęć na Instagramie z hasztagiem #fitgirl. Nie oszukujmy się, chciałam być fit, ale nie chciałam niczego zmieniać. Nie można po prostu zasnąć i na drugi dzień obudzić się z sixpackiem Chodakowskiej? No niestety nie można.

No i tu właśnie o Chodakowskiej mowa. Kiedyś, ze dwa lata temu, zaczęłam ćwiczyć Skalpel. Byłam wtedy w Ameryce i po miesiącu bycia na hot dogach i jedzeniu w proszku, które wystarczy zmieszać z wodą i voilà - mamy ziemniaki, zauważyłam, że spodenki mi się nie dopinają, więc trzeba coś z tym zrobić. No i  wtedy wkroczył Skalpel, i jak tu teraz leżę i piszę to obiecuję, że przez bity miesiąc, 6 dni w tygodniu Skalpel był zaliczany! Po miesiącu udało się dopiąć spodenki, zaczęło się podróżowanie i na tym się skończyło. Chciałam jeszcze tutaj dodać, że sposobu odżywiania się wtedy nie zmieniałam. Jadłam dalej hamburgery i tacos, ale Skalpel ćwiczyłam, tak więc w jakimś tam stopniu wagę utrzymałam taką jaką miałam, jednak bez żadnych widocznych efektów.

Przez cały ten czas od tamtej pory kłóciłam się ciągle ze sobą jak ja to bym chciała ruszyć dupę i zacząć coś robić, ale że tak mi się nie chce. No i po co, gruba nie jestem przecież.

Nie będę tracić czasu na to co się działo potem, przejdę w końcu do rzeczy.
Nastąpił ten moment w moim życiu, że oglądając profil Chodakowskiej na Facebooku i czytając te komentarze doznałam pchnięcia. Nie wiem czym, ale sprawiło to, że weszłam na tą znaną każdemu kto styknął się z nazwiskiem Chodakowska stronę - bebio. Pod wpływem dosłownie chwili i pewnie tego, że można było zapłacić kartą zagraniczną bez zabawy w przelewy funtów na polskie konto, wykupiłam sobie dietę. 

Tu Cię mam! Od tego wszystko się zaczęło. Nie powiem, ale planowany wyjazd na Hawaje, do którego zostały trzy miesiące też miał jakiś wpływ. No i co... Przeszłam na dietę z bebio. Mniej więcej w tym samym czasie musiałam całkowicie odstawić słodycze, mleko i częściowo nabiał, ze względów można powiedzieć zdrowotnych, więc to też trochę pomogło w tej decyzji. Zaczęło się od tego, że nie miałam w domu wagi, a tam trzeba było wpisać ile się waży i ile chce się ważyć po ukończeniu dwóch miesięcy diety (w ogóle kosztuje to tylko 99zł, serio). Na oko stwierdziłam, że ważę 60kg - na bank tyle nie ważyłam, albo w bardzo szybkim czasie dużo schudłam, albo jedno i drugie. Przez pierwsze dwa tygodnie miałam 1500kcal w 4 posiłkach dziennie. Po dwóch tygodniach zwiększyło mi się to do 1700-1800kcal w 5 posiłkach. Tak sobie wybrałam - samemu można tam dużo wybierać i zmieniać. Generalnie wszystko pięknie, trzymałam się posiłków cały czas. Nie podjadałam, nie jadłam innych świństw, nie piłam alkoholu itp. Po miesiącu zauważyłam pierwsze zmiany. Przede wszystkim schudłam. Mój brzuch mniej odstawał, wygląd cery mi się poprawił, samopoczucie ogólnie też. Zainspirowana przyjaciółką i pchnięta do działania przez już teraz byłego chłopaka (to można uznać też za zmianę trybu życia na zdrowy) wzięłam się za ćwiczenia. To był dzień kiedy stwierdziłam, że jak samą dietą efekty rzeczywiście przychodzą to co będzie jak jeszcze zacznę ćwiczyć! Jeszcze w dodatku Chodakowska wrzuciła na swojego Facebooka tydzień wyzwanie z rozpiskiem treningów na cały tydzień, więc wydrukowałam sobie piękny plan na tydzień i wpisałam w każdy dzień trening dla początkujących. No i jakoś poszło.

Minął tydzień, potem drugi, trzeci... Ćwiczenia 6 dni w tygodniu, cały czas. Przy czwartym tak już byłam zachwycona pierwszymi widocznymi efektami i tak wkręcona w treningi, że nie byłam już w stanie przestać. I wtedy kiedy zrozumiałam, że sprawia mi przyjemność to co robię i skoro nie polubiłam tego wcześniej to znaczy, że moje wybory (przede wszystkim treningów) nie były trafne. 

A od czego zaczynałam? Przez pierwsze trzy tygodnie były to głównie sześciominutówki Chodakowskiej, Skalpel II (kupiłam wtedy swoje pierwsze płyty), trochę biegania i te jej lżejsze treningi z YouTuba. Z czasem kondycja się wyrobiła to i treningi się zmieniły, ale bieganiu i Chodakowskiej pozostałam wierna, jakoś nie lubię ćwiczyć z nikim innym. 

Głównie chodzi o to, żeby wszystko starać się dopasować pod siebie i nie robić niczego na siłę. Ja się cieszyłam, że zaczęłam, że się wkręciłam i po każdym zakończonym treningu gratulowałam sobie jego ukończenia. Dobrą opcją jest znalezienie sobie motywacji, obojętnie czy to będzie znana osoba, koleżanka czy cokolwiek innego. Ja miałam na siebie jeszcze taki sposób, że opublikowałam na Facebooku nazwę mojego Snapchata i poprosiłam znajomych, by mnie codziennie obserwowali jak wrzucam zdjęcia tego co jem i zdjęć potreningowych itp. Obiecałam, że do wyjazdu codziennie będę publikować moje poczynania i postępy. I wiecie co? To też podziałało. Głupio nagle odpuścić jak 50 znajomych codziennie podgląda czy dałaś radę. ;)

Ale tak jak mówię. Nie można robić niczego na siłę. Znajdź swoją ulubioną formę aktywności fizycznej i zacznij ją rozwijać. Jeśli coś Cię męczy (psychicznie, bo fizycznie to ma Cię trochę wytarmosić) to odpuść i poszukaj czegoś innego. Wszystko jest dla ludzi. A jeśli chodzi o jedzenie to jestem pewna, że nie muszę nikogo namawiać. Nigdy nie wierzyłam, że kiedykolwiek to powiem, ale zdrowe jedzenie jest SUPER! Jest pyszne, rozmaite, doskonałe <3 Można poznać tak wiele nowych smaków, których się wcześniej nie zauważało lub nie chciało zauważać. Ale o tym na pewno będziecie czytać dużo na tym blogu, bo co jak co, ale fanką jedzenia i gotowania to ja byłam od zawsze. Więc mam nadzieję, że kogoś uda mi się zainspirować i dać małego kopa do działania! Bo wierzcie mi, jak mnie się udało - to i Tobie się uda!